ให้ลองสังเกตดู ใบบัวไม่เคยหันไปทางที่มืดเลย มีแต่จะหันไปทางที่มีความสว่างไสว
ถ้าตรงไหนมืด เขาจะไม่หันไปเลย มีแต่จะหนีห่าง ตรงกันข้าม พระอาทิตย์ขึ้นตรงไหน
ใบบัวก็จะหันไปทางนั้น ถ้าหูหรือตาของเราเหมือนกับใบบัว เราก็จะมีความสุขทีเดียว
อะไรที่ไม่ดี ก็ไม่หันหูไปฟังไม่หันหน้าไปมอง รับฟังหรือมองแต่สิ่งดีๆ ที่เป็นธรรมะ
เวลามีเงาทาบทับใบบัวจะหนีเลย จะเอนไปหาแสงสว่าง ไม่ยอมให้ความมืดเข้ามาครอบ
แต่จะหันไปหาแสงสว่างตลอดเวลาถ้าคนเราเรียนรู้จากใบบัว คือนอกจากเลือกมอง
เลือกฟังแล้ว ยังพยายามหันจิตหันใจเข้าหาสิ่งดี หลีกเว้นความชั่วหรือสิ่งที่เป็นอกุศล
ก็มีโอกาสเป็นสุขไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว อีกครึ่งหนึ่งจะมาจากไหน
ก็มาจากการเปลี่ยนความทุกข์ให้กลายเป็นความสุข เหมือนกับเช่นดอกบัวทั้งหลายนั้นเอง
ดอกบัวเกิดจากโคลนตม ใต้สระนี้เป็นโคลนตมทั้งนั้น ไม่น่าลงเลย แต่โคลนตมนี้แหล่ะ
ที่ทำให้เกิดดอกบัวที่สวยงาม เห็นแล้วเบิกบานใจ เห็นอย่างนี้แล้ว เราก็น่าจะพัฒนาตนเอง
เพื่อฉลาดในการเปลี่ยนทุกข์ให้เป็นสุข โคลนตมหนาแค่ไหน ดอกบัวก็สามารถชูขึ้นมาจนพ้นน้ำได้
แล้วถ้าระดับน้ำสูงขึ้นเพราะฝนตกเยอะ จะทำอย่างไร แม้น้ำจะท่วมจนมิด แต่ใบบัวและดอกบัว
ก็ไม่ยอมนะ เขาจะยืดตัวขึ้นมาจนพ้นน้ำให้ได้ บัวจะไม่ยอมจมอยู่ใต้น้ำเลย คนเราถ้าไม่ยอมจมอยู่กับความทุกข์
ไม่ยอมจมอยู่กับความโกรธความเศร้า ชีวิตจะผ่องใสมาก เราต้องรู้จักยกจิตออกมาจากอารมณ์ที่หม่นหมองให้ได้
พอยกออกมาได้ จิตใจก็จะปลอดโปร่งผ่องใส จะทำอย่างนั้นได้ เราต้องหมั่นฝึกฝน
ให้ฉลาดในการกู้จิตออกจากอารมณ์ กู้ออกมาให้ได้ อย่าไปจมอยู่กับมัน
คติธรรม : พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
