ทำไมเรารู้ว่า ควรปล่อยวาง…แต่ยังคิดมาก
ทำไมเรารู้ว่า ควรนิ่ง ควรฟัง…แต่ยังพูด
ทำไมเรารู้ว่า ควรหยุดฟุ่มเฟือย…แต่ไม่เคยทำได้
ทำไมเรารู้ว่า ไม่ควรนินทา…แต่ยังนินทา
ทำไมเรารู้ว่า ไม่ควรขี้เกียจ…แต่ยังขี้เกียจ
ทำไมเรารู้ว่า ไม่ควรเหงา…แต่ยังเหงา
ทำไมเรารู้ว่า การเปรียบเทียบไม่ดี …แต่ยังเปรียบเทียบ
ทำไมเราอ่านหนังสือฮาวทูไปแล้วร้อยเล่ม…แต่ยังทำตามไม่ได้
ทำไมเราสร้างแรงบันดาลใจได้แล้ว…แต่สามวันถัดไป จิตใจเราเริ่มเหี่ยว
ทำไมเรารู้ทุกอย่าง แต่…เราทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
คำตอบคือ… “รู้” มีอยู่สองแบบ !!
หนึ่ง: รู้ด้วยสมอง
สอง: รู้ด้วยจิต
การฟัง คิด อ่าน เป็นการฝึกรู้ด้วยสมอง และสมองมีอำนาจน้อยกว่าจิต จิตเป็นนาย สมองเป็นบ่าว
เมื่อควบคุมสมองได้ แต่ควบคุมจิตไม่ได้ ชีวิตย่อมเปลี่ยนแปลงช้า หรือไม่เปลี่ยนเลย
ด้วยเหตุนี้พระพุทธเจ้าจึงมุ่งสอนให้คนฝึกจิต(ภาวนามยปัญญา)
ท่านเน้นย้ำเปลี่ยนคนไปที่กระบวนการของจิต มิใช่สมอง “เมื่อจิตเปลี่ยน ชีวิตเปลี่ยน”
มีกี่ครั้งในชีวิตที่คุณรู้ดีทุกอย่าง คิดดีทุกอย่าง แต่บังคับให้ตัวเองทำตามความคิดดีๆไม่ได้สักอย่าง
ฝรั่งสอนให้เปลี่ยนที่ความคิด แต่พระพุทธเจ้าสอนให้เปลี่ยนที่จิต
เปลี่ยนได้จากจิต ก็ปล่อยได้ วางได้ ใจก็เบา
ขอบคุณ พศิน อินทรวงค์
