“ความหลงผิด”

ความหลงผิดสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่สิ่งร้ายแรงที่สุดในชีวิตก็คือ “รู้ว่าผิดแต่ไม่คิดจะแก้ไข” บางคนรู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ไม่ยอมรับว่าผิด โทษโน้น นี่ นั้น ไปทั่ว เพราะเกรงว่าถ้าตนยอมรับว่าผิดตนจะเป็นฝ่ายผ่ายแพ้   แต่ถ้ายอมรับความจริงว่าตนผิด แล้วรู้จักขอโทษ ด้วยความจริงใจ ด้วยความเข้าใจแล้ว รีบปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ให้ดีขึ้น เรื่องราววุ่นวายต่าง ๆ ก็อาจไม่เกิดขึ้นตามมาในภายหลัง และจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ ขอแค่ทุกคนทุกท่าน อย่าเป็นผู้หลง อยู่ในกรรมชั่ว แต่จงเป็น “ผู้รู้ตัว อยู่ในทางธรรม” ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราต้องเดินทาง เรามีแผนที่ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าจุดหมายบนแผนที่ คือการรู้ว่าตอนนี้ เราอยู่ตรงไหน การหลงทางเป็นเรื่องไม่น่าเกรงกลัว ถ้าเรารู้ว่าเราอยู่ตรงไหน อย่างไรเสียเราก็สามารถหาทางออกได้แน่นอน แต่การหลงตัวเองเป็นเรื่องที่น่ากลัว เพราะจะไม่ยอมรับฟังสิ่งใดจากใครทั้งนั้น จงจำไว้ว่าการกำจัดความชั่ว คือที่สุดของความดี การกำจัดซึ่งบาป คือที่สุดแห่งบุญกุศล การกำจัดความหลงผิด คือที่สุดแห่งปัญญา และถ้าเรายึดมั่นในความดีไม่มีจิตคิดร้ายกับใคร ไม่ว่าศัตรู หรืออันตรายใด ๆ ก็ ทำร้ายเราไม่ได้ เพราะ ความดีจะคุ้มครองเราเอง คนคิดร้ายจะแพ้ภัยไปในที่สุด ถ้าเราทำตัวดี ดวงของเราก็ดี ถ้าเราไม่ผิดศีลธรรมชีวิตของเราก็เจริญรุ่งเรือง  “ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำสูงต่ำอยู่ที่ทำตัว” แต่จงจำไว้ว่า คนดีไม่ใช่คนที่ไม่เคยทำผิด แต่คนดีคือคนที่สำนึกผิดแล้วเลิกทำ