แม่นกอินทรีย์ มันจะคาบอาหารมาเลี้ยง มาป้อน ลูกของมัน ทุกวันไม่เคยขาด
แต่เมื่อวันหนึ่ง ที่ลูกนกจะต้องเริ่มออกจากรังหัดบิน …มันจะเริ่มเอาอาหารมาป้อนน้อยลง..แต่เอาหนาม, เอาหิน มาทิ้งในรัง สุมไว้
เพื่อ สร้างความอึดอัดให้กับลูก เพื่อเป็นการผลักลูก ให้เริ่มอยู่ในรังไม่ได้…. ทุกวันมันจะคาบลูกมัน บินขึ้นไปให้สูง…
แล้วปล่อยลูกมันทิ้งลงมา … ให้หัดกระพือปีก… ถ้าลูกนก ร่วงลงมา ไม่บิน มันก็จะโฉบลงมารับ บินกลับขึ้นไปและทิ้งลงมาใหม่…
ทำอย่างนี้ จนวันหนึ่งลูกนก จะกางปีกแล้วเริ่ม กระพือ บิน… เมื่อถึงวันนั้น.. หน้าที่ของ พ่อแม่ ก็ สำเร็จ.
แต่บางคน เลี้ยงลูก เสมือนว่า เขาจะอยู่ในโลกอย่างค้ำฟ้า จะไม่มีวันจากลูกไป… ลูกไม่เคยต้องดิ้นรน ทำอะไรเลย…
รอเงิน รอรถ รอเสื้อผ้า รอไอโฟน จากพ่อแม่ … หน้าที่ของ พ่อแม่ *ไม่ใช่* หาความสุขใส่ ชีวิตลูก…
นั่นไม่ใช่หน้าที่ คุณอย่าสำคัญผิด นั่นไม่ใช่หน้าที่ของพ่อแม่ หน้าที่ของพ่อแม่ ไม่ใช่การโปรยกลีบกุหลาบให้ลูกเดิน..
หน้าที่ของคุณ ในฐานะพ่อแม่ คือเตรียมชีวิตลูก ให้เขาอยู่ได้บนโลกนี้ (ที่บางทีโหดร้าย) ในวันที่ไม่มีเรา
พ่อแม่… มีหน้าที่ให้ความรู้ การศึกษา ปลูกฝัง ถ่ายทอดค่านิยมและทัศนคติการมองโลกที่ถูกต้องให้กับเขา..
แล้วส่งเขาออกไปมีชีวิตของเขาเอง โดยที่มีเราคอยเฝ้ามองและส่งเสริมอยู่ห่างๆ ..จนกว่าเขาจะอยู่ในโลกนี้ได้
โดยไม่จำเป็นต้องมีเราอีกต่อไป… นั่นคือหน้าที่ของพ่อแม่ ถ้าตลอดชีวิตของคุณ ลูกคุณ ไม่เคยต้องลำบากดิ้นรน ขวนขวาย
อะไรเลย เพราะมีคุณคอยวิ่งเอามาประเคนให้.. ไม่เคยหกล้ม เข่าของเขาไม่เคยเลือดซิบ เพราะคุณไม่เคยปล่อยให้เขาผิดพลาดบ้างในชีวิต
เมื่อเขาจะล้ม คุณวิ่งเอาฟูกมารองไว้ตลอด…แต่วันที่คุณ ต้องจากโลกนี้ไป และลูกคุณ กลายเป็นเรือที่ขาดหางเสือ …
” คุณพลาดในหน้าที่ของคุณแล้ว “
Cr. นิรนาม
