ฝึกหยุดพูด
อารมณ์อดพูดไม่ได้ เป็นภาวะเปราะบางทางใจ ดังนั้น ใครก็ตามที่สามารถฝึกตน อดกลั้นที่จะไม่พูดเรื่องไม่ควรพูด จึงเป็นผู้เปลี่ยนภาวะเปราะบาง ให้ผนึกตัวเข้มแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ จิตใจเหลือจุดอ่อนน้อยลงเรื่อยๆ ความเข้มแข็งที่แท้จริง ไม่ใช่ภาวะอึดอัด เก็บกด หรือขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่เป็นจิตที่มีความสุข มีใจเปิดเผยปลอดโปร่ง เพราะจิตที่เก็บกด วันหนึ่งต้องระเบิด แต่จิตที่สบาย อีกกี่วันก็สบายหายห่วง เป้าหมายของการบำเพ็ญขันติบารมี จึงไม่ใช่แค่การสกัดกั้นคำพูด แต่ต้องสังเกตแรงอัดในใจไปด้วย ลมหายใจนี้อึดอัดมากหรืออึดอัดน้อย ลมหายใจหน้ามากขึ้นหรือน้อยลง เมื่อใดสติเห็นความไม่เที่ยงของความอึดอัด เมื่อนั้นจิตย่อมคลาย ย่อมวาง ย่อมว่างจากอาการฝืน นั่นแหละ ขันติบารมีที่ประกอบด้วยพุทธิปัญญาอย่างแท้จริง คือ…