แม่แตงโม ไม่รับพวงมาลัยขอขมาจาก กระติก จวก 4 วัน ไม่เคยติดต่อมาปิดบังอะไรไว้ ทำไมไม่ช่วยลูกแม่ ซัดเดือด คุณกระโดดลงไปสิ เจอกระติก ตอบอยากให้โมไปเข้าฝันแม่ อธิบายทุกอย่าง
วันที่ 1 มีนาคม 2565 ไฮโซปอ พร้อมด้วย โรเบิร์ต ผู้ที่อยู่บนเรือ และ กระติก ผู้จัดการส่วนตัว แตงโม นิดา ได้เข้าขอขมาคุณแม่ของแตงโม ซึ่งคุณแม่ไม่รับพวงมาลัยมาขอขมาจากกระติก พร้อมทั้งบอกว่า คุณแม่ยังไม่รับพวงมาลัยของน้องกระติก คุณแม่ขอถามก่อนว่าวันนี้วันที่ 4 แล้ว หนูไม่เคยติดต่อคุณแม่เลยว่าน้องโมตกน้ำ เพราะเหตุใด มีปัญหาอะไร หนูปิดบังอะไรไว้ ลูกคุณแม่หนูรู้ว่าคุณแม่รักลูกแค่ไหน และลูกก็รักคุณแม่ เมื่อพ่อก็ไม่อยู่เขาก็รักคุณแม่มาก แล้วหนูมีปัญหาอะไรถึงไม่บอกคุณแม่ว่าลูกแม่ตกน้ำ หนูตอบคุณแม่สิ
กระติก : หนูตั้งสติไม่ได้ หนูเสียใจจริง ๆ ที่ไม่ได้โทร. หาคุณแม่คนแรกหนูยอมรับตรงนี้ หนูสติแตกมาก ๆ หนูเสียใจกับการจากไปของโม
แม่แตงโม : วันนี้วันที่ 4 แล้วนะคะ เราเห็นกันมาตลอดเพราะว่าหนูเป็นผู้จัดการแตงโม แล้วทำไมถึงพูดว่าไม่บอกคุณแม่เพราะคุณแม่ไม่ใช่นักดำน้ำ
กระติก : แม่ก็รู้ว่าหนูสื่อสารไม่ได้ แล้ว ณ ตอนนั้นหนูสติแตก
หนูไม่รู้จะคุยกับแม่ยังไง ไม่รู้จะเริ่มยังไง หนูเสียใจหนูยอมรับ
หนูยอมให้แม่ว่าหนู แต่หนูเสียใจจริง ๆ
แม่แตงโม : คุณแม่ไม่เห็นกระติกร้องไห้สักครั้งเดียว จริง ๆ กระติกต้องร้องไห้ฟูมฟายด้วยซ้ำ
กระติก : คนเราเป็นมนุษย์หนูขออธิบาย
การแสดงออกต่างกันนะแม่ หนูอยู่คนเดียวหนูร้องไห้ฟูมฟายได้
แต่หนูอยู่ต่อหน้าคนอื่นหนูทำไม่ได้จริง ๆ หนูเสียใจ (แม่แตงโม :
คุณปอยังทำได้เลย) อันนั้นคุณปอแม่
แม่ต้องเข้าใจหนูด้วยนะว่าหนูเป็นคนแบบนี้
ถ้าหนูอ่อนโยนกว่านี้มันคงจะดีกว่านี้ใช่มั้ย แม่อยากเห็นหนูร้องไห้ใช่มั้ย
แม่แตงโม : คุณแม่คิดว่าพูดตรง ๆ นะ ปิดบังอะไรไว้หรือเปล่า เอาน้องโมไปทำอะไร
กระติก : คุณแม่หนูไม่ได้ปิดบังอะไร คุณแม่คุยกับตำรวจนะคะ
หนูให้ปากคำกับตำรวจไปหมดแล้ว วันหนึ่งความจริงกระจ่างคุณแม่จะรู้เอง
หนูไม่มีอะไรปิดบังคุณแม่เลย หนูอยากให้โมตื่นมานะ
มาอธิบายกับแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โมเขาไม่ตื่นมาแล้ว ทุกวันหนูนอนคิดถึงโม
เหตุการณ์วันนั้นหนูชวนโมไปลงเรือแค่นั้นเอง
แล้วโมเขาเดินไปฉี่ไม่บอกหนูด้วยซ้ำ หนูรู้อีกทีคือเขาตกไปแล้ว
อันนี้คือสั้น ๆ ได้ใจความเลยแม่
ทำไมหนูรู้สึกว่าสังคมลงโทษหนูขนาดนี้
หนูชวนเพื่อนไปนั่งเรือ คิดถึงเขาในแง่ดี ไปนั่งเรือดี ๆ สวย ๆ
แต่มันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน หนูไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น
หนูพูดเหมือนแก้ตัว แต่มันคือเรื่องจริง เรื่องจริงกว่านี้ไม่มีอีกแล้วแม่
ให้หนูเล่าเป็นพัน ๆ ครั้งมันก็คือเรื่องนี้
แม่แตงโม : หนูไม่ได้ดูแลน้องโมในฐานะผู้จัดการใช่มั้ย
หนูรู้มั้ยว่าการเป็นผู้จัดการดาราเขาต้องดูแลกันยังไง
คุณนั่งเล่นโทรศัพท์ คุณไม่ได้ดูว่าน้องโมจะไปฉี่ตรงไหน
กระติก : คุณแม่เขาไม่ได้บอกใครเลย ทุกคนเป็นพยานให้ได้ มีแซนคนเดียวที่รู้
หนูยืนใกล้ปอกับพี่เบิร์ต เขาไปตอนไหนเรายังไม่รู้เลยแม่
รู้อีกทีคือได้ยินเสียงข้างหลังตะโกนมาว่า เอ้ย โมตกน้ำ
ให้หนูอธิบายกี่ทีหนูก็พูดได้แค่นี้แม่ เพราะหนูรู้แค่นี้
แม่แตงโม : แล้วหนูทำอะไรอยู่
กระติก : หนูดูวิวอะแม่
หนูมี 2 หมวด คือหนึ่งหนูเป็นเพื่อนเขา สองเป็นผู้จัดการ
แต่วันนั้นเราชวนกันไปเที่ยวไปถ่ายรูป
ถ้าวันนั้นมีงานเราจะดูแลนักแสดงอย่างดี
แต่วันนั้นเราชวนกันไปเที่ยวเราไปกันในฐานะเพื่อน เราเป็นเพื่อนกัน
หนูก็มีสิทธิ์จะเที่ยวของหนูอะค่ะ หนูว่าเขาก็ไม่ได้สนใจหนูด้วยตอนนั้น
จะโทษหนูยังไงก็ได้ หนูพูดอันนี้จริงที่สุดแล้ว
ถ้าหนูพูดเกินกว่านี้มันไม่จริงแล้วแม่ หนูอยากให้โมไปเข้าฝันแม่นะ
แล้วอธิบายเหตุการณ์นั้นให้แม่ฟังด้วยตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่มันทำไม่ได้ ต้องเป็นหนูมานั่งอธิบายเอง หนูพูดไปเหมือนแม่ก็ไม่เชื่อ
ตอนนี้หนูผิดเลยนะ 2 อย่าง หนูไม่โทร. หาแม่
และอีกอย่างหนูไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้า ช้าไปทุก ๆ เรื่อง
หลายวันแล้วยังไม่โทร.
แม่แตงโม :
หนีหน้าคุณแม่ด้วย วันที่ไปที่นิติเวชหนูก็ไป เราก็อยู่ใกล้กันแค่นั้น
หนูไม่เข้าไปดูศพน้อง (กระติก : เจ้าหน้าที่บอกว่าปิดแล้ว) ยังไม่ปิด
พวกเพื่อน ๆ เขาเข้าไปดูกันหมด
กระติก : ปิดแล้วแม่ หนูมีพยาน แม่ให้หนูจำภาพโมแบบดี ๆ เถอะนะแม่ หนูไม่ได้อยากเข้าไป ให้โมมันไปจากหนู ให้หนูจำภาพมันดี ๆ เถอะแม่
แม่แตงโม : ที่คุณพูดมันถูกต้อง
แต่มันเป็นการแสดงออกซึ่งความแปลกประหลาดสำหรับคุณแม่มาก
กระติกเป็นแม่อีสเตอร์ คุณแม่ก็รักอีสเตอร์ลูกคุณมาก คุณแม่ซื้อเปียโนให้นะ
(เสียงสั่นเครือ) แล้วกระติกเป็นแบบนี้กับคุณแม่ได้ยังไง น้องโมตกเรือ ช้า
10 นาที หนูโทร. ครึ่งชั่วโมงหนูโทร. คุณแม่ก็จะให้อภัยนะ แต่นี่ 4 วัน
เราถึงได้เจอกัน วันที่เจอศพน้องโมก็ไม่เห็นคุณ จะให้คุณแม่คิดยังไง
คุณมีอะไรปิดบังคุณแม่หรือเปล่า
กระติก : หนูไม่มีอะไรปิดบังคุณแม่เลยค่ะ
ไม่มีสักนิดนึง หนูยอมรับว่าหนูช้า
แล้วหนูก็เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หนูก็โดนสังคมลงโทษทุกวันนี้
เพราะว่าสิ่งที่หนูไม่กล้าที่จะโทร. นึกไม่ทัน ช็อก ตั้งสติไม่ได้
แม่แตงโม : คนคนนี้เหรอที่บอกว่ารักลูกคุณแม่ เป็นผู้จัดการลูกคุณแม่ เมื่อลูกแม่ตายหนูยังไม่ไปดูศพ ทำไมไม่ช่วยน้องโม
กระติก : แม่หนูช่วย แม่ถามเพื่อน ๆ หนูโทร. หาที่โบไง
แม่แตงโม : ก็ตกไปลึกแล้วจะโทร. หาพี่โบทำไม
กระติก : เพื่อน ๆ เขาก็ช่วยกันตามหา ในคลิปก็มี เราวนตามหากันตั้งหลายรอบนะแม่นะ เราทำกันสุดความสามารถ เราตะโกนโม โม โม จนสุดเสียง
แม่แตงโม : คนตกในน้ำคุณไปตะโกนเขาจะได้ยินมั้ย
กระติก : แล้วจะให้หนูทำยังไงอะแม่
แม่แตงโม : คุณต้องกระโดดลงไปสิ
กระติก : แม่ !
แม่แตงโม : คุณก็กระโดดลงไปด้วยก็ได้ ถ้าคุณว่ายน้ำเป็นแล้วก็ขึ้นมา
กระติก : หนูว่ายน้ำไม่เป็นแม่
แม่แตงโม : อันนี้ไม่ทราบ คุณต้องแสดงความช่วยเหลือสิ
กระติก : แม่หนูขอโทษ ๆ
แม่แตงโม : ไม่ใช่ปล่อยลงไปในน้ำจนลึก ในปอดเขาเต็มไปด้วยทราย เพราะเขาลงไปถึงพื้นดินพื้นทราย เขาพยายามตะเกียกตะกายนะ
กระติก : (ก้มกราบที่ตัก วางพวงมาลัย ก้มกราบเท้า จากนั้นลุกออกไป)
