หนุ่มช่วย นทท. ถ่ายรูป จากคนแปลกหน้า สุดบังเอิญกลายเป็นญาติ พลัดพรากกว่า 30 ปี

          วันที่ 24 กรกฎาคม 2569 เว็บไซต์เซาธ์ไชน่ามอร์นิ่งโพสต์ เผยเรื่องราวสุดบังเอิญ เมื่อเหตุการณ์ที่ชายคนหนึ่งเข้าไปช่วยนักท่องเที่ยวถ่ายรูปธรรมดา ๆ กลับลงเอยด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์ หลังจากได้รู้จริง ๆ แล้วอีกฝ่ายเป็นญาติของตัวเอง ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานกว่า 30 ปี 

          ประสบการณ์น่าทึ่งนี้ถูกแชร์บนโซเชียลโดย เฉินเจี๋ย ที่อาศัยอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน โดยเมื่อช่วงต้นเดือนกรกฎาคม เขาเดินทางไปทำงานที่มณฑลยูนนาน และได้มีโอกาสแวะไปเที่ยวทะเลสาบลู่กู่ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม 

          โดยเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ขณะกำลังเพลิดเพลินกับวิวพระอาทิตย์ขึ้นเวลา 06.00 น. ก็มีนักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่อายุมากกว่าเขา เข้ามาขอให้เขาช่วยถ่ายรูปให้ จากนั้นทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกัน จนกระทั่งเฉินเจี๋ยทราบว่า พี่ชายคนนี้เป็นนักท่องเที่ยวจากเมืองเกาสง ของไต้หวัน โดยมีบรรพบุรุษอยู่ที่ผู่หยวน ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ในมณฑลเจ้อเจียง 

          เฉินเจี๋ยได้ยินแบบนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมา เพราะจริง ๆ แล้วบ้านเกิดของเขาก็อยู่ที่ผู่หยวนเช่นกัน ทั้งคู่จึงถ่ายรูปด้วยกัน แลกเปลี่ยนโซเชียลกัน ทำให้เฉินเจี๋ยรู้ว่า พี่ชายคนนี้แซ่เฟย 

          และจากข้อมูลส่วนตัวของเฟย ทำให้เฉินเจี๋ยเริ่มสงสัยว่า จริง ๆ นักท่องเที่ยวไต้หวันผู้นี้ อาจเป็นญาติของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงกลับไปเล่าให้พ่อฟัง พ่อจึงถามกลับว่าผู้ชายคนนั้นชื่อ “เฟยหยุนเฟิง” ใช่หรือไม่

          ปรากฏว่าใช่ ต่อมาเฉินเจี๋ยจึงติดต่อไปหาเฟย เพื่อสอบถามข้อมูลอื่น ๆ เพิ่มเติม จนกระทั่งสามารถยืนยันได้ว่า จริง ๆ แล้วเฟย ก็คือคนในครอบครัวที่พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายสิบปี 

          เฉินเจี๋ย เล่าว่า พ่อของเฟย และปู่ของเขา เป็นพี่น้องกัน พ่อของเฟยย้ายไปอยู่ไต้หวันกับกองกำลังก๊กมินตั๋ง ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อปี 2492 

          ขณะที่ปู่ของเฉินเจี๋ย ถูกคู่สามีภรรยาแซ่เฉินรับไปเลี้ยง ทำให้เปลี่ยนแซ่มาเป็นเฉิน ซึ่งเมื่อไล่เรียงตามลำดับอาวุโสแล้ว เขาควรเรียกพี่เฟยคนนั้นว่า “ลุงเฟย” ถึงจะถูก 

          “ผมเล่าเรื่องนี้ให้ญาติ ๆ กว่า 20 คนฟัง ทุกคนต่างบอกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างน่าเหลือเชื่อ และเป็นประสบการณ์น่าอัศจรรย์” เฉิยเจี๋ย เผย 

          พ่อของเฟยและปู่ของเฉินเจี๋ย ขาดการติดต่อกันเป็นเวลาหลายสิบปี กระทั่งปลายยุค 80 ชาวไต้หวันจึงได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับจีนแผ่นดินใหญ่เพื่อเยี่ยมญาติได้ แต่พ่อของเฟยเดินทางมาเองไม่ได้ จึงส่งจดหมายไปถึงน้องชายในปี 2534 และขอให้คนอื่น ๆ ส่งเงินมาให้ปู่ของเฉินเจี๋ย จำนวน 200 ดอลลาร์ (ราว 6,700 บาท)

          “ตอนนั้น คนบนแผ่นดินใหญ่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตด้วยความยากจน เงิน 200 ดอลลาร์นั้น ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาล” เฉินเจี๋ย กล่าว และบอกว่าจนถึงขณะนี้ครอบครัวของเขายังคงเก็บจดหมายจากเมื่อกว่า 30 ปีก่อนไว้ 

          ในจดหมายฉบับนั้นระบุข้อความว่า “เงินก้อนนี้เป็นตัวแทนความห่วงใยที่ฉันมีต่อนาย ปีนี้ฉันยังกลับแผ่นดินใหญ่ไม่ได้ ขอให้ฉันหาโอกาสในปีหน้า หวังว่าญาติ ๆ จะแข็งแรงและมีความสุขนะ”