เมื่อพูดถึง “เมืองที่คนอ้วนที่สุดในโลก” หลายคนอาจนึกถึงเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟาสต์ฟู้ดหรือวิถีชีวิตเร่งรีบ แต่ในความจริงแล้ว การจัดอันดับระดับ “เมือง” ทั่วโลกยังไม่มีฐานข้อมูลมาตรฐานชุดเดียวที่ใช้เปรียบเทียบโดยตรงเหมือนการจัดอันดับระดับประเทศ อย่างไรก็ตาม หลายเมืองถูกกล่าวถึงซ้ำๆ ในรายงานสุขภาพ งานศึกษาภาวะโรคอ้วน และฐานข้อมูลด้านสาธารณสุข เนื่องจากมีอัตราภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนสูงอย่างน่ากังวล
หนึ่งในชื่อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือเมือง McAllen รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ซึ่งถูกจัดให้เป็นเมืองที่มีปัญหาโรคอ้วนและภาวะน้ำหนักเกินสูงอันดับต้นๆ ของสหรัฐฯ ต่อเนื่องหลายปี และมักถูกหยิบยกในสื่อต่างประเทศว่าเป็น “เมืองตัวแทน” ของวิกฤตโรคอ้วนในเขตเมือง
เมืองแมคอัลเลน (McAllen) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของรัฐเท็กซัส ใกล้ชายแดนเม็กซิโก และเป็นชื่อที่ปรากฏบ่อยครั้งในรายงานด้านสุขภาพของสหรัฐฯ โดยเฉพาะการสำรวจเมืองที่มีภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนสูง
ข้อมูลจากการจัดอันดับเมืองที่มีปัญหาโรคอ้วนของ WalletHub ซึ่งอ้างอิงข้อมูลจากหน่วยงานสุขภาพและสำรวจพฤติกรรมสุขภาพของประชากร พบว่า McAllen มีสัดส่วนผู้ใหญ่ที่เป็นโรคอ้วนสูงมาก อีกทั้งยังมีอัตราการไม่ออกกำลังกายสูงและการเข้าถึงพื้นที่กิจกรรมทางกายบางส่วนยังเป็นข้อจำกัด
ผู้เชี่ยวชาญมองว่า ปัจจัยไม่ได้มาจาก “การกินเยอะ” เพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างเมือง วิถีชีวิต การเดินทางที่พึ่งรถยนต์ อาหารพลังงานสูง ผู้คนดื่มน้ำหวาน น้ำอัดลมจำนวนมาก และราคาของอาหารสุขภาพที่สูงและหายากกว่า รวมถึงรายได้ ซึ่งเป็นปัจจัยทางสังคมที่ซับซ้อน โดยเฉพาะร้านฟาสต์ฟู้ดที่มีอยู่เรียงราย เป็นตัวบ่งบอกวิถีชีวิตที่ชัดเจน
เมืองหลวงของคูเวตถูกพูดถึงบ่อยในรายงานด้านสุขภาพจากภูมิภาคตะวันออกกลาง เนื่องจากวิถีชีวิตเมืองที่พึ่งพารถยนต์ อากาศร้อนจัด และการบริโภคอาหารพลังงานสูง ส่งผลให้ภาวะโรคอ้วนเพิ่มขึ้นต่อเนื่องในประชากรเมือง
กรุงริยาดเป็นอีกเมืองที่เผชิญความท้าทายด้านโรคอ้วนจากการใช้ชีวิตนั่งทำงานมากขึ้น การบริโภคอาหารแปรรูป และกิจกรรมทางกายที่ลดลง แม้ปัจจุบันภาครัฐจะผลักดันนโยบายส่งเสริมการออกกำลังกายมากขึ้นก็ตาม
เม็กซิโกซิตีมักถูกกล่าวถึงในงานวิจัยด้านโภชนาการและสาธารณสุข เนื่องจากปัญหาน้ำตาลและเครื่องดื่มหวานที่ฝังอยู่ในวัฒนธรรมการบริโภค รวมถึงภาวะน้ำหนักเกินที่เพิ่มขึ้นในคนเมือง
โอ๊กแลนด์เป็นอีกเมืองที่ถูกพูดถึงในบริบทของภาวะน้ำหนักเกิน โดยเฉพาะในกลุ่มประชากรบางชาติพันธุ์ ซึ่งสะท้อนความเหลื่อมล้ำด้านอาหาร สุขภาพ และโอกาสเข้าถึงกิจกรรมทางกาย
องค์การด้านโรคอ้วนระดับโลกชี้ว่า ภาวะโรคอ้วนไม่ได้เกิดจาก “นิสัยส่วนตัว” เพียงอย่างเดียว แต่สัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมของเมือง ทั้งอาหารราคาถูกที่ให้พลังงานสูง การนั่งทำงานนาน การเดินทางที่ลดการเคลื่อนไหว และการเข้าถึงพื้นที่ออกกำลังกายที่แตกต่างกัน
แม้ McAllen จะถูกพูดถึงในฐานะเมืองที่มีปัญหาโรคอ้วนรุนแรงที่สุดแห่งหนึ่ง แต่ภาพใหญ่ของโลกกำลังสะท้อนปัญหาเดียวกัน นั่นคือวิถีชีวิตคนเมืองที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ผู้เชี่ยวชาญย้ำว่า การแก้ปัญหาโรคอ้วนต้องมองทั้งเรื่องอาหาร การออกแบบเมือง พฤติกรรมการใช้ชีวิต และการเข้าถึงสุขภาพ ไม่ใช่โยนภาระให้คนใดคนหนึ่งเพียงลำพัง