หนุ่มไทย แชร์ประสบการณ์ถูกขโมยกระเป๋าบนเครื่องบิน สายการบินดัง
หมดไปเป็นแสน เสียทั้งเวลา ทั้งความรู้สึก พีคตั้งแต่ต้นยันจบ
สุดท้ายกลับบ้านมือเปล่า
จนสุดท้ายหลังจากเสียเวลาไปทั้งวัน
กระทั่งต้องนั่งเครื่องบินกลับไทย ก็ยังไม่วายเจอปัญหาถูกสายการบินรายงาน
อ้างว่าผู้โดยสารถูกปฏิเสธเข้าประเทศ จนถูกพาตัวไปพบตำรวจ ตม.
เรียกว่าพีคตั้งแต่ต้นจนถึงปลายทาง แถมยังกลับมาตัวเปล่า
ผู้ใช้เฟซบุ๊กรายนี้เผยว่า ตนมีกำหนดการเดินทางโดยสายการบินใหญ่ จากกรุงเทพฯ ไปยังลาสเวกัส ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีการแวะต่อเครื่องที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2565 เครื่องออกประมาณตี 2 กว่า
ที่นั่งของตนอยู่โซนหลัง Business Class บน Upper Deck ซึ่งเมื่อขึ้นเครื่องไปก็หลับยาวตลอดทาง ในเที่ยวบิน 6 ชั่วโมง เมื่อเครื่องไปถึงที่กรุงโดฮา ตนก็ตื่นและหยิบของที่เก็บไว้บนช่องเหนือศีรษะ จนเมื่อเดินไปถึงประตูทางออก ก็สังเกตว่ากระเป๋า Prada Belt Bag ที่ใส่ทั้งเงิน บัตร และของใช้เดินทางทั้งหมดไม่อยู่กับตัวเลยจะเดินกลับไปเอา แต่พนักงานต้อนรับบนเครื่องไม่ยอม และอาสาจะไปเอาของให้ ซึ่งเขาบอกว่าวางกระเป๋าไว้ตรง Seat ข้างตัวเก้าอี้ แต่เมื่อพนักงานเข้าไปดูก็ไม่เจอ เขาจะขอเข้าไปดูเองพนักงานก็ไม่อนุญาต
หลังจากที่ตนยืนรอจนผู้โดยสารออกหมด พนักงานก็พาไปยังเคาน์เตอร์บอร์ดดิ้ง ซึ่งตอนนั้นตนรู้ตัวแล้วว่ากระเป๋าถูกขโมยแน่ ๆ และพยายามจะบอกพนักงานว่าเราสงสัยใครบ้าง ขอให้หยุดตรวจคนที่น่าสงสัยได้หรือไม่ แต่พนักงานไม่สนใจ บอกจะส่งเรื่องไปยัง Lost and Found
ตนพยายามวิ่งตามหาของตามถังขยะแบบสิ้นหวัง สักพักพนักงานก็แจ้งให้ไปยังเคาน์เตอร์ของสายการบิน ซึ่งต้องต่อคิวนานมากกว่าจะได้คุย ตนจึงแจ้งว่าเป็นเหตุฉุกเฉิน ของถูกขโมยบนเครื่อง อยากให้ช่วยหา แต่พนักงานที่เคาน์เตอร์กลับยิ้ม หัวเราะ และชี้ไปที่แถวให้ต่อคิว จนเมื่อคุยกันเสร็จทางพนักงานก็ไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นอะไร บอกให้ไปยัง Transfer Counter
ทั้งนี้ เมื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าหน้าที่ฟังพร้อมขอความช่วยเหลือ ก็ถูกบอกให้รอ ระหว่างนั้นเพื่อนที่มาด้วยกันได้กดเงินมาให้เขาใช้ เพราะทั้งเงิน บัตร อะไรต่าง ๆ ของเขาหายไปหมด ในขณะที่เพื่อนต้องเดินทางต่อไปลาสเวกัสเพื่อไปทำงาน
จากนั้นสักพักเจ้าหน้าที่พาเขากลับไปยังเคาน์เตอร์ที่หัวเราะใส่ พาไปนั่งข้าง ๆ เคาน์เตอร์ บอกว่าให้รอ จะมีคนมาคุยด้วย แต่เวลาผ่านไป 5 ชั่วโมงก็ยังไม่มีใครมาคุยทั้งสิ้น เมื่อเขาเดินไปถามก็แสดงท่าทีหงุดหงิด อ้างว่าดูกล้องวงจรปิดอยู่ ก่อนจะนั่งดูมือถือต่อไป ไม่ถามชื่อ หรือขอเบอร์ของตน
สุดท้ายเจ้าของเรื่องลองค้นกระเป๋าอีกใบ จนเจอพาสปอร์ตเล่มเก่า จึงนำไปให้พนักงาที่เคาน์เตอร์ดู บอกว่าถ้าหาของเราไม่เจอ จะส่งเรากลับไทยก็ได้ เพราะน่าจะเข้าไทยได้แต่เข้าสหรัฐฯ ไม่ได้แน่ ๆ แต่พนักงานกลับโวย บอกทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ก่อนจะนำพาสปอร์ตเล่มนี้ไปถ่ายเอกสาร นำมาคืนและให้นั่งรอ
หลังจากนั้นเขาเดินไปห้องน้ำ แต่เจอกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสนามบิน จึงเข้าไปสอบถามว่าเช็กกล้องวงจรปิดเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับเรื่องไหม แต่เจ้าหน้าที่บอกไม่ได้รับเรื่อง ก่อนจะพาตนไปยังเคาน์เตอร์ของสายการบิน ที่ตนนั่งรอมา 5 ชั่วโมง แต่คนที่รับเรื่องของตนไว้ไม่อยู่แล้ว เจ้าหน้าที่จึงพาตนไปยังแผนก Information ของสนามบินเพื่อแจ้งเรื่องดังกล่าว
แต่ Information กลับบอกว่าไม่ใช่พื้นที่ของเขา เพราะของถูกขโมยบนเครื่องบิน พนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยากช่วย จึงให้ตนไปนั่งรอที่เดิม และถ้าสายการบินไม่ให้คำตอบ เขาจะมาจัดการให้
เมื่อตนกลับมายังเคาน์เตอร์สักพัก พนักงานที่รับเรื่องก็มา และมีพนักงานที่น่ารักอีกคนมาสอบถามเรื่อง แจ้งว่ามีตำรวจกับสนามบินติดต่อมา ให้ตนรอเจ้าหน้าที่มาคุยด้วย
แต่จากนั้นพนักงานของสายการบินกลับบอกว่า ถ้าตำรวจมาจะเรื่องใหญ่และเสียเวลา พร้อมเสนอจะดูแลตั๋วให้ แต่ตนต้องเซ็นเอกสารว่าจะไม่ร้องเรียนและแจ้งความ มิเช่นนั้นก็อาจจะต้องใช้เวลาทั้งวัน ด้วยความที่ตนรอนานแล้ว จึงพลาดเซ็นเอกสารนั้นไป
เมื่อตำรวจมาถึงตนก็เล่าเรื่องให้ฟัง จากนั้นไม่ถึง 20 นาทีก็เจอพาสปอร์ตกับบัตรต่าง ๆ อยู่ในถังขยะ ตรงจุดที่เดินออกจากเครื่องบินที่ตนนั่งมา ส่วนของมีค่ากับเงิน รวมมูลค่าประมาณ 1 แสนกว่าบาท หายหมด
ทั้งนี้ ระหว่างคุย ทางสายการบินกับตำรวจก็เหมือนจะทะเลาะกัน มีการให้ตนรอและขอรายละเอียดต่าง ๆ จากตน และให้ตนรอต่ออีกหลายรอบ จนรอบสุดท้ายมีใบมาให้เซ็น เป็นเอกสารภาษาอาหรับ มีภาษาอังกฤษนิดหน่อย จับในความได้ว่าตนจะไม่เอาเรื่องคนขโมย ซึ่งตนก็ไม่ยอมเพราะจตะเอาเรื่อง ถึงยังไงก็อยากได้ของคืน
แต่ทางฝ่ายนั้นบอกตนไม่ให้กังวล จะเอาของมาคืนให้ ตนจึงถ่ายรูปเอกสาร แต่ทางนั้นกลับหยิบโทรศัพท์ของตนไปลบข้อมูลออก
เมื่อตนถามพนักงานว่าตั๋วที่บอกจะดูแลคือยังไง ทางนั้นก็บอกจะจัดการให้ แต่ตนก็แอบเห็นตั๋ววางอยู่บนโต๊ะ จึงพยายามจะถามเรื่องว่า หลังเดินทางไปถึงลาสเวกัสแล้วหลังจากนั้นเป็นเวลาอะไร จะได้วางแผนถูก แต่พนักงานกลับบอกว่า “เราทำงานของเราเสร็จละ ตั๋วฝั่งนู้นเราต้องไปจัดการไปคุยเอง”
เป็นแบบนี้ตนเลยไม่ยอม เลยบอกว่างั้นให้ส่งกลับไทยเลย จะไม่ไปแล้ว ทางนั้นจึงให้คนพาตนไป Transfer Counter ซึ่งคนที่พาไปนิสัยดีมาก แต่ระหว่างที่ตนนั่งรอ ก็มีพนักงานชาวอินเดีย 2 คน เดินมาบอกว่า จะไม่ให้ตั๋ว หากจะกลับไทยก็ต้องจ่าย และยังพูดจากับตนไม่ดี ตนจึงบอกกลับไปในทำนองว่า สายการบินยูทำไมทำแบบนี้ ไม่รับผิดชอบ โกหกตั้งแต่ดูกล้องวงจรปิด แต่ทางนั้นก็โยนว่าเป็นความผิดของตน ไม่ใช่ของเขา อ้างว่าเราต้องคอยดูแลของของตัวเอง และยังของขึ้นใส่ตนจนตำรวจต้องเข้ามา ตนจึงบอกว่างั้นซื้อตั๋วเองก็ได้ ไปเอาพาสปอร์ตมา และจะขอแจ้งความเอาเรื่องให้ถึงที่สุด จนตำรวจต้องบอกให้ใจเย็น ๆ
ทั้งนี้ สุดท้ายตนก็ได้คุยกับคนระดับผู้จัดการ ซึ่งแม้จะพูดจาดีแต่ก็ยืนยันว่า ถ้าจะกลับตนก็ต้องซื้อตั๋วกลับเอง ตนที่อยากจบเรื่องนี้แล้วจึงบอกไปว่าได้
โชคดีที่มีพนักงานอีกคนเป็นคนไทยอยู่ตรงนั้น จึงเข้ามาคุยด้วย เมื่อได้ทราบเรื่องเขาก็บอกว่าจะช่วยลองเอาเที่ยวบินที่เรามีทั้งหมด มาแปลงเป็นเที่ยวบินขากลับให้ และไปไฟต์กับพนักงานอีกคน และจะพยายามเช็กดูเพิ่มเผื่อมีเงินคืน แต่สุดท้ายก็ยืนยันว่าเที่ยวบินขากลับแพงมาก 4 หมื่นกว่า ไม่น่าจะได้เงินคืน เราจึงบอกว่าไม่เป็นไร ขอตั๋วเร็วที่สุด น้องพนักงานจึงช่วยจองที่นั่งตรงจุดใกล้ทางออก ซึ่งมีที่พักขากว้าง ๆ ให้แทน
สิ่งที่เกิดขึ้นนับเป็นประสบการณ์นรกมาก สุดท้ายเมื่อกลับถึงไทย ก็มีพนักงานของสนามบินถือป้ายชื่อมารอตน พาไปห้องตำรวจ ตม. ซึ่งตนก็นึกว่าจะถามเรื่องของหายและประสานงานให้ กลับกลายเป็นเจ้าหน้าที่แจ้งว่า ทางสายการบินส่งเรื่องมาว่า ตนเดินทางกลับมาเพราะถูกปฏิเสธการเข้าประเทศ
ตนจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ยืนยันว่ายังไม่ได้ผ่าน ตม. ประเทศไหนทั้งนั้น ไม่ได้โดนปฏิเสธมา เจ้าหน้าที่ก็งงว่าทางสายการบินมารีพอร์ตตนทำไม
พีคสุดท้ายคือเมื่อจะไปรับกระเป๋า ปรากฏว่ากระเป๋าของตนไม่มี ต้องไปขอความช่วยเหลือจากสนามบิน และกลับคอนโดตัวเปล่า เรียกว่าโดนสายการบินเล่นงานอีกดอก ทั้งที่ตอนเกิดเรื่อง ตนแจ้งแล้วว่าให้นำกระเป๋าที่โหลดกลับมาไทยด้วย ซึ่งทางนั้นก็บอกว่าไม่มีปัญหา
ตอนนี้ที่ทำได้ก็มีแค่รอ เผื่อได้กระเป๋าคืนมา อย่างน้อยก็ให้หายไปแค่ของบนเครื่อง ส่วนของที่โหลดอย่าได้หายไปด้วยเลย
ทั้งนี้ ตนยอมรับว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดของตนเองที่ไม่ดูแลกระเป๋าให้ดี กระเป๋าเล็ก ๆ ก็สะพายไว้ตลอด ส่วนที่ถือขึ้นเครื่องว่าขอให้ล็อกกันให้ดี และเนื่องจากตนได้เซ็นเอกสารไปแล้วว่าจะไม่เอาเรื่อง คงทำได้แค่เตือน ๆ คนอื่นต่อไป