เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยลังเลเวลาเขียนคำว่า “ชอุ่ม” โดยเฉพาะในประโยคอย่าง “ต้นไม้เขียวชอุ่ม” เพราะเวลาออกเสียงจะอ่านว่า “ชะ-อุ่ม” จึงทำให้เผลอเติมสระอะเข้าไปเป็น “ชะอุ่ม”
แต่ถ้ายึดตามหลักภาษาไทย คำที่เขียนถูกต้องคือ “ชอุ่ม” ส่วน “ชะอุ่ม” เป็นรูปที่มักเขียนผิด แม้จะเป็นคำที่หลายคนคุ้นเคยจากการออกเสียงก็ตาม
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เก็บคำว่า “ชอุ่ม” โดยระบุคำอ่านว่า “ชะ-อุ่ม” และให้ความหมายว่า ชุ่ม สดชื่น เช่น “เขียวชอุ่ม” นอกจากนี้ยังใช้บรรยายลักษณะที่ชุ่มด้วยละอองน้ำจนดูมืดคลุ้มหรือมืดมัวได้ เช่น “ท้องฟ้าชอุ่ม”
จุดที่ทำให้เกิดความสับสนจึงอยู่ที่ การอ่านกับการเขียนไม่ตรงกัน กล่าวคือ เวลาอ่านต้องออกเสียงว่า “ชะ-อุ่ม” แต่เวลาเขียนไม่ต้องเติม “ะ” เข้าไป จึงต้องเขียนว่า “ชอุ่ม”
คำว่า “ชอุ่ม” มักใช้เพื่อสื่อถึงความเขียวสด ความชุ่มชื้น หรือบรรยากาศที่ดูสดชื่น ตัวอย่างที่พบได้บ่อยคือ “ต้นไม้เขียวชอุ่ม” ซึ่งหมายถึงต้นไม้ที่มีใบเขียวสดและดูงอกงาม
อีกตัวอย่างหนึ่งคือ “ป่าเขียวชอุ่ม” หรือ “ท้องฟ้าชอุ่ม” โดยความหมายจะเปลี่ยนไปตามบริบท แต่ยังคงมีแนวคิดเกี่ยวกับความชุ่ม ความสดชื่น หรือความมืดมัวจากละอองน้ำอยู่
สาเหตุสำคัญน่าจะมาจากการที่คำว่า “ชอุ่ม” อ่านว่า “ชะ-อุ่ม” ทำให้ผู้ใช้ภาษาบางส่วนเข้าใจว่าควรเขียนตามเสียงที่ได้ยิน จึงกลายเป็น “ชะอุ่ม” ซึ่งเป็นรูปที่มักเขียนผิด
เรื่องนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของคำภาษาไทยที่ รูปเขียนกับคำอ่านไม่ได้ตรงกันทุกตัวอักษร ดังนั้นการเขียนให้ถูกต้องจึงควรยึดรูปคำตามพจนานุกรม ไม่ใช่สะกดตามเสียงเพียงอย่างเดียว
ชอุ่ม = เขียนถูก
ชะอุ่ม = มักเขียนผิด
อ่านว่า “ชะ-อุ่ม” แม้ไม่มีสระอะเขียนอยู่ในคำ
ดังนั้น หากต้องเขียนประโยคว่า “หลังฝนตก ต้นไม้ดูเขียว…” คำที่ถูกต้องคือ “เขียวชอุ่ม” ไม่ใช่ “เขียวชะอุ่ม”
เรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นว่า คำไทยบางคำอาจทำให้เข้าใจผิดได้เพียงเพราะเสียงอ่าน ดังนั้นหากไม่แน่ใจว่าคำไหนเขียนอย่างไร การตรวจสอบจากพจนานุกรมหรือหนังสืออ้างอิงด้านภาษาไทยก็เป็นวิธีที่ช่วยลดการเขียนผิดได้ดีที่สุด