เวลาคิดอะไรไม่ออก หรืออยากตัดสินเรื่องเล็กๆ อย่างใครได้ของเล่น ใครได้นั่งตรงไหน หรือใครต้องเริ่มก่อน หลายคนมักยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “เป่ายิ้งฉุบ” โดยแทบไม่ต้องนัดหมาย
เกมง่ายๆ ที่ใช้แค่มือเปล่านี้กลายเป็นภาษาสากลไปแล้ว แต่รู้หรือไม่ว่า เป่ายิ้งฉุบ ไม่ได้เริ่มต้นจาก “ค้อน กรรไกร กระดาษ” อย่างที่เราคุ้นเคย และในหลายประเทศก็มีชื่อเรียก รวมถึงสัญลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไปอย่างน่าสนใจ
คำว่า “เป่ายิ้งฉุบ” ที่คนไทยเรียกกันติดปาก เชื่อกันว่ามีรากเสียงมาจากภาษาจีนกวางตุ้ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับชื่อสัญลักษณ์มือทั้ง 3 แบบ ได้แก่ กระดาษ กรรไกร และค้อน หรือหิน
เป่า (包 – Bāo): ภาษาจีนกวางตุ้งออกเสียง “ป๊าว” แปลว่า ผ้าห่อ หรือ กระดาษ (แบมือ)
ยิ้ง (剪 – Jiǎn): ภาษาจีนกวางตุ้งออกเสียง “จี๋น” แปลว่า กรรไกร (ชูสองนิ้ว)
ฉุบ (錘 / 揼): ภาษาจีนกลางออกเสียง “ฉุย” (แปลว่าค้อน) ส่วนกวางตุ้งออกเสียง “ตั๊บ” แปลว่า ทุบ (กำมือ)
เมื่อเสียงเรียกเหล่านี้ถูกส่งต่อผ่านการเล่นของผู้คน จึงค่อยๆ เพี้ยนและกลายมาเป็นคำว่า “เป่ายิ้งฉุบ” ที่คนไทยใช้กันในปัจจุบัน ส่วนในภาษาจีนกลาง เกมนี้มักเรียกว่า เจี่ยนเตา สือโถว ปู้ ซึ่งแปลว่า กรรไกร หิน กระดาษ
หลายคนอาจคิดว่าเป่ายิ้งฉุบมีต้นกำเนิดจากญี่ปุ่น แต่ข้อมูลทางประวัติศาสตร์จำนวนมากระบุว่า เกมลักษณะนี้มีรากมาจากประเทศจีน โดยมีการกล่าวถึงเกมมือโบราณชื่อ Shoushiling หรือ “โชวชิหลิง” ซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้สัญลักษณ์มือเพื่อตัดสินแพ้ชนะ
สิ่งที่น่าสนใจคือ รูปแบบยุคแรกไม่ได้ใช้ค้อน กรรไกร และกระดาษ แต่ใช้สัญลักษณ์ของสัตว์ในความสัมพันธ์แบบชนะทางกัน เช่น กบ งู และตะขาบ ซึ่งแต่ละตัวจะชนะอีกตัวหนึ่ง และแพ้อีกตัวหนึ่ง วนเป็นวงกลมคล้ายกติกาเป่ายิ้งฉุบในปัจจุบัน
แนวคิดสำคัญของเกมจึงไม่ได้อยู่ที่วัตถุหรือสัตว์ที่ใช้แทนมือ แต่อยู่ที่หลักการ “ไม่มีอะไรชนะได้ทุกอย่าง” เพราะแต่ละตัวเลือกมีทั้งจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง
ต่อมาเกมมือชนิดนี้แพร่เข้าสู่ญี่ปุ่น และพัฒนาเป็นกลุ่มเกมที่เรียกว่า Sansukumi-ken หรือเกมที่มี 3 สิ่งซึ่งชนะทางกันเป็นวงจร ก่อนจะค่อยๆ กลายเป็นเกม Janken ที่คนญี่ปุ่นรู้จักกันดี
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ญี่ปุ่นได้ปรับรูปแบบให้เข้าใจง่ายขึ้น โดยใช้สัญลักษณ์เป็น หิน กรรไกร และกระดาษ แทนสัญลักษณ์สัตว์แบบเดิม จนกลายเป็นรูปแบบที่แพร่หลายออกไปยังหลายประเทศในช่วงศตวรรษที่ 20
เมื่อเข้าสู่โลกตะวันตก เกมนี้จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ Rock Paper Scissors และกลายเป็นหนึ่งในเกมตัดสินใจที่คนทั่วโลกเล่นได้ โดยแทบไม่ต้องอธิบายกติกาให้ยืดยาว
แม้กติกาหลักของเป่ายิ้งฉุบจะคล้ายกันทั่วโลก คือ หินชนะกรรไกร กรรไกรชนะกระดาษ และกระดาษชนะหิน แต่แต่ละประเทศก็มีชื่อเรียกและรายละเอียดที่แตกต่างกันออกไป บางประเทศยังมีเวอร์ชันพิเศษที่ใช้สัญลักษณ์ไม่เหมือนใครด้วย
| ประเทศ/ภูมิภาค | ชื่อเรียก | สัญลักษณ์และกติกาพิเศษ |
| ญี่ปุ่น | จัง เคน โปง (Janken) | ใช้ ค้อน กรรไกร กระดาษ เหมือนของไทย |
| เกาหลี | คาวี พาวี โพ (Gawi Bawi Bo) | แปลตรงตัวว่า กรรไกร หิน ผ้า (มักพูดเร็วๆ ว่า ไค ไพ โพ) |
| ชาติตะวันตก | Rock-Paper-Scissors | ฝั่งอเมริกามีชื่อเล่นเฉพาะกลุ่มอีกชื่อว่า “โรแชมโบ้” (Roshambo) |
| สิงคโปร์ | ชุ่ม ชุ่ม พัท |
มังกร (จีบนิ้ว) > ชนะน้ำ (มังกรดื่มน้ำ) น้ำ (หงายฝ่ามือ) > ชนะหิน (หินจมน้ำ) หิน (กำมือ) > ชนะมังกร (หินทุบมังกร) |
| มาเลเซีย | วัน ทู ซุม (Wan Two Zum) |
นก (จีบนิ้ว) / หิน / ปืน (นิ้วโป้ง+ชี้) / กระดาน (คว่ำมือ) / น้ำ (กติกาซับซ้อน เช่น ปืนยิงนกตาย, น้ำทำให้ปืนจม, กระดานลอยน้ำ) |