ความโกรธ

ความโกรธเป็นอันตรายต่อสติปัญญา  ความรู้ ความสามารถ
เพราะเมื่อความโกรธเกิดขึ้น  สติไม่พอที่จะกั้นกระแสอันเชี่ยวของความโกรธได้
ความโกรธท่วมสติ เหมือนน้ำที่ไหลแรงพังทำนบลงมาท่วมบ้านเรือน

บางที่เราพูดว่า โกรธจนลืมตัว คือขาดสตินั่นเอง เมื่อขาดสติแล้ว
ปัญญาก็ไม่อาจโผลขึ้นมาช่วยอะไรได้  เพราะสติเป็นตัวขนปัญญามาใช้

ในเหตุการณ์เฉพาะหน้า ที่เรียกว่าสัมปชัญญะ  เมื่อขาดสติเสียแล้วปัญญาก็ไม่มี
จึงทำอะไรไปด้วยอารมณ์  หรือด้วยอำนาจของกิเลส ไม่ใช่ด้วยอำนาจของสติปัญญาหรือเหตุผล

พระพุทธองค์จึงตรัสว่า “อนุธตมํ ตทา โหติ ยํ โกโธ สหเต นรํ”
แปลว่า  “เมื่อใดความโกรธครอบงำบุคคล เมื่อนั้นมีแต่ความมืดมน”

เวลานั้น เราอาจจะใช้สติปัญญาไม่ได้  เพราะถูกความโกรธครอบงำเสียแล้ว
นอกจากความโกรธระงับไป  สติปัญญาก็แจ่มใสขึ้น รู้ผิดชอบชั่วดี
เสียใจที่ทำไปพูดไปด้วยความโกรธ

คนที่มีความสามารถสูง ถ้าโกรธบ่อยๆ และทำอะไรลงไป
ด้วยความโกรธก็จะผิดพลาดได้ง่าย  เมื่อผิดพลาดบ่อยเข้าก็ขาดความนิยมเชื่อถือ
เมื่อขาดความนิยมเชื่อถือก็เป็นเหตุให้อัปยศ

ท่านอาจารย์วศิน อินทสระ
#มุมมองของชีวิต